tag:blogger.com,1999:blog-39829925577248004152012-02-16T15:57:38.302+08:00Master of Arts in Political Scienceมนูญhttp://www.blogger.com/profile/08431312736449365337noreply@blogger.comBlogger61100tag:blogger.com,1999:blog-3982992557724800415.post-30575299576980949932009-03-31T20:04:00.003+08:002009-03-31T20:11:21.145+08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_o10FLDg7rJY/SdIIDgNn0jI/AAAAAAAAARQ/frUvND_-QwI/s1600-h/B_2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 160px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_o10FLDg7rJY/SdIIDgNn0jI/AAAAAAAAARQ/frUvND_-QwI/s200/B_2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319322966157677106" /></a><br />ภาพนี้ทำให้เข้าใจได้<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3982992557724800415-3057529957698094993?l=ramnongbua5.blogspot.com' alt='' /></div>มนูญhttp://www.blogger.com/profile/08431312736449365337noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3982992557724800415.post-62031874163293627452009-03-31T19:59:00.003+08:002009-03-31T20:03:01.825+08:00มหาวิทยาลัยชีวิต<br />ชุมชนเข้มแข็ง<br />ชุมชนเรียนรู้<br />อยู่แบบพอเพียง<br /><br />เมืองไทยวันนี้มีปัญหาเรื่องความคิดเรื่องวิธีคิด ไม่ใช่ปัญหาการปฏิบัติหรือวิธีทำ เราสามารถส่งออกข้าว มันสำปะหลัง ยางพารา สับปะรด เป็นอันดับหนึ่งของโลก และเป็นหนึ่งในไม่กี่ประเทศที่ผลิตจนเหลือกิน สามารถส่งข้าวปลาอาหารไปเลี้ยงโลกจนประกาศว่า "เราคือครัวของโลก" <br /><br />แต่คนผลิต คือชาวไร่ชาวนาก็ยังยากจน ลูกหลานอยู่อย่างอดๆ อยากๆ <br /><br />ไปบอกไปสอนชาวบ้านให้ทำอะไรก็ทำได้ทำเป็นหมด ไม่ว่าจะให้ทำกล้วยฉาบหรือแชมพู ไม่ว่าจะให้เลี้ยงหมูเลี้ยงไก่ ปลูกอะไรก็ได้ทั้งนั้น แต่ขายไม่ออกบ้าง ไม่ได้ราคาบ้าง ขาดทุนมากกว่ากำไร ทำอะไรก็จะให้เป็นโอทอปไปหมด หวังร่ำหวังรวย ไม่ต่างอะไรจากสี่สิบปีที่ผ่านมา <br /><br />เรามีปัญหาเรื่อง "กระบวนทัศน์" เรื่องวิธีคิด วิธีปฏิบัติ ซึ่งตั้งอยู่บนฐานการมองโลกความเป็นจริงแบบหนึ่ง แบบที่ทุนนิยมเขามองกัน แบบที่ต้องการให้คนบริโภคมากๆ เงินหมุนเวียนเยอะๆ จะได้เพิ่มจีดีพี แม้ทุกข์ชาวบ้านจะเพิ่มไปพร้อมกับจีดีพีก็ไม่เป็นไร <br /><br />เราสอนชาวบ้านให้รอแต่สูตรสำเร็จแบบ "พรุ่งนี้รวย" สอนให้รู้วิธีทำ แต่ไม่ได้สนใจสอนให้รู้วิธีคิด ทำให้ชาวบ้านถามแต่ว่าจะทำอย่างไร ไม่เคยถามว่า ทำไปทำไม เป้าหมายสุดท้ายของชีวิตคืออะไร ทำแล้วมีความสุขมากขึ้นหรือ <br /><br />วิธีคิดแบบนี้มีแต่อินแปง ไม้เรียง ฮักเมืองน่าน และผู้ใหญ่วิบูลย์และลูกศิษย์ ที่ชอบคิดกัน คนเหล่านี้ไม่สนใจจีดีพี สนใจจีดีเอช (GDH - Gross Domestic Happiness) ตัวชี้วัดความสุข <br /><br />คนเหล่านี้ทำตามคำสอนของท่านพุทธทาสที่บอกว่า "ขึ้นต้นไม้ให้ขึ้นทางต้น อย่าขึ้นทางปลาย" หมายความว่าให้จับหลักคิดให้ดีๆ อย่าด่วนไปหาแต่เทคนิควิธีการ มันผิดธรรมชาติ ขึ้นทางปลายจะไม่มีวันถึงจุดหมาย ให้มีสัมมาทิฐิก่อนแล้วค่อยไปหาสัมมาสังกัปปะ สัมมาอาชีวะ <br />มาร์ติน วีลเลอร์ เกียรตินิยมอันหนึ่งจากมหาวิทยาลัยลอนดอน ใช้ชีวิตกว่าสิบปีกับภรรยาคนไทยที่น้ำพอง ขอนแก่น ทำเกษตรผสมผสาน มีชีวิตอย่างพอเพียงและมีความสุข เขาบอกว่า คนไทยโชคดีมากที่มีดิน น้ำ แดด แค่นี้ก็ทำให้ชีวิตอยู่ได้สบายแล้ว แต่คนไทยมีปัญหาวิธีคิด ปัญหาวิสัยทัศน์ ปลูกมันสำปะหลังให้วัวกินอิ่มที่ยุโรป แต่ลูกของตัวเองที่บ้านกลับอดอยาก <br /><br />อาจารย์ภาษาจีนที่มหาวิทยาลัยราชภัฎลำปางมาจากคุนหมิง เธอเล่าว่า ที่เมืองจีนคนเฒ่าคนแก่บอกลูกบอกหลานว่า ประเทศไทยอุดมสมบูรณ์มาก ขนาดเอาตะเกียบเสียบลงดินยังงอกได้ <br /><br />แล้วทำไมวันนี้คนไทยถึงได้อยู่กันด้วยความยากลำบาก พัฒนามาสี่สิบกว่าปี ตัดไม้ทำลายป่าไปปีละกว่าล้านไร่ ทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์เอาไปขายกินหมด หมดแล้วก็ไปขายแรงงาน หมดแรงจะขายก็ขายลูกขายหลาน <br /><br />เราไม่ได้มีปัญหาทรัพยากร ไม่ได้มีปัญหาแรงงาน แต่มีปัญหาวิธีคิด เราขาดทุนทางปัญญา ทุนที่ไม่มีใครเสกเป่าให้เกิดหรือเอามาแจกแถมแบบเอื้ออาทรได้ เป็นทุนที่จะได้มาด้วยการเรียนรู้ และไม่จำเป็นต้องไปเรียนในสถาบันการศึกษาเท่านั้น เรียนที่ไหนก็ได้ที่มีความรู้ มีผู้รู้ ดังกรณีต่างๆ ที่ได้เล่ามาก่อนหน้านี้ <br /><br />สี่สิบกว่าปีที่ผ่าน เราพัฒนาด้วยเงิน ด้วยโครงการ ไม่ได้สนใจการเรียนรู้ โครงการทั้งหลายจึงไม่มีอะไรยั่งยืน มีแต่ล้มกับเลิก ล้มเพราะทะเลาะกัน เลิกเพราะเงินหมด รอเงินใหม่โครงการใหม่แล้วค่อยทำ ไม่มีแบบไม่มีแผน ไม่มียุทธศาสตร์ มีแต่ยัดเยียดแบบสั่งลงไป (top-down) <br /><br />ใครทำอะไรดีๆ สำเร็จ คนอื่นก็เลียนแบบ ไม่ได้เรียนรู้ การพัฒนาแบบเฮโลเลียนแบบเช่นนี้มีแต่ทำให้ชุมชนอ่อนแอลง หนี้สินพอกพูน ดินเสื่อม สิ่งแวดล้อมเสีย เพราะทำเป็นเพียงปลูกปอ ปลูกมัน ปลูกข้าวโพด ปลูกพืชเดี่ยวหวังว่าราคาจะดี ทุกอย่างพึ่งคนอื่นหมด ตัวเองเป็นแค่แรงงานถูกๆ <br /><br />การพัฒนาแบบไม่มีฐานเช่นนี้ไม่มีหลักประกันความมั่นคงอะไรเลย สี่สิบปีที่ผ่านมา ชาวนาชาวไร่เปรียบมีชีวิตแบบเสี่ยงตายเสมือนนักกายกรรมเหินเวหา ไม่มีสลิงรัดเอว ไม่มีตาข่ายกันภัยรองรับข้างล่าง (safety net) ตกลงมาขาหักแข้งหักคอหักกันไม่รู้เท่าไร <br /><br />ทำอะไรซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบไม่สรุปบทเรียน ผิดพลาดที่อีสาน เป็นหนี้เป็นสิน ขายที่ดินใช้หนี้หมดแล้วก็ไปตายเอาดาบหน้าแถวป่ารอยต่อห้าจังหวัดที่แปดริ้ว แล้วก็ได้ตายสมอยาก เพราะไปถึงที่นั่นก็ทำแบบเดียวกับที่เคยทำเมื่ออยู่อีสาน ปลูกข้าวโพด ปลูกมันสำปะหลัง แล้วจะเหลืออะไร <br /><br />โชคดีที่ไม่กินเหล้าจนตับแข็งตาย เจอปราชญ์ผู้ไปช่วยชี้ทางสว่างให้ จนนาอีสานเปลี่ยนจากหมู่บ้านขี้เมาเป็นหมู่บ้านพัฒนาแบบพึ่งพาตนเองที่ใครๆ อยากไปรู้จัก <br /><br />เคล็ดลับของเรื่องอยู่ที่การเรียนรู้ การเรียนรู้ที่ดีมีประสิทธิภาพก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง เป็นการเปลี่ยนแปลงที่มาจาก "ข้างใน" ไม่ใช่ใครไปหยิบยื่นหรือยัดเยียดให้ เป็นการ "ระเบิดจากข้างใน" ดังที่ในหลวงทรงสอน <br /><br />การเรียนรู้เช่นนี้ทำให้เกิดสำนึกใหม่ เกิดการตระหนักรู้ ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม เริ่มจัดระเบียบชีวิตของตนเองใหม่ ปล่อยไปแบบเดิมไม่ได้แล้ว ทำให้เกิดระบบชีวิตเศรษฐกิจชุมชนที่มีหลักประกัน มีความมั่นคง มีระบบสวัสดิการ <br /><br />ที่สำคัญ ชุมชนจำนวนหนึ่งได้ค้นพบทุนของท้องถิ่น พบว่ามีมากมายและพอเพียงเพื่อการแก้ปัญหาและนำพาชีวิตให้รอด ไม่ว่าทุนทรัพยากร หรือความหลากหลายทางชีวภาพดังกรณีอินแปง ไม่ว่าทุนความรู้ภูมิปัญญาที่บรรพบุรุษได้ถ่ายทอดสืบทอดมาให้ลูกหลาน สอนให้รู้จักพึ่งพาตนเองและไม่อยู่ในความประมาท รวมถึงความรู้อันเป็นวิธีการในการทำมาหากิน และทุนทางสังคม หรือกฎเกณฑ์ที่ร้อยรัดผู้คนให้อยู่ร่วมกันเป็นพี่เป็นน้อง ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ไม่ทิ้งกัน <br /><br />แต่ทุนเหล่านี้เปรียบเสมือนขุมทรัพย์ในชุมชน ซึ่งอยู่ในดิน ถูกกลบด้วยความไม่รู้ หรือการดูถูกว่าเป็นของโบราณ ไม่มีคุณค่า ชุมชนหลายแห่งที่พึ่งตนเองได้วันนี้คือผู้ที่ขุดสมบัติเหล่านี้ขึ้นมาใช้ ขุดด้วยวิธีการและเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพ ไม่ว่าจะเป็นการทำประชาพิจัยและแผนแม่บทชุมชน หรือด้วยสูตร "353" ของผู้ใหญ่วิบูลย์ เข็มเฉลิม <br /><br />ชุมชนเหล่านี้เป็นชุมชนเข้มแข็งไม่ใช่เพราะมีป่ามาก น้ำมาก ทรัพยากรมาก แต่เพราะเป็นชุมชนเรียนรู้และได้ค้นพบคุณค่าของสิ่งที่มีอยู่ คิดได้และตัดสินใจได้อย่างเป็นอิสระ สามารถใช้ทุนทั้งหลายอย่างมีประสิทธิภาพ <br /><br />การเรียนรู้อย่างเดียวยังไม่พอ ต้องจัดการชีวิตของตนเองใหม่ และต้องจัดอย่างมีระบบ ไม่ใช่ทำเป็นเรื่องๆ อย่างๆ ไม้เรียงได้ให้บทเรียนเรื่องนี้อย่างสำคัญว่า ถ้าหากไม่มี "แผนยุทธศาสตร์" การพัฒนาก็จะเป็นเพียงโครงการๆ เหมือนที่ผ่านมา แก้ปัญหาชุมชนซึ่งสัมพันธ์กันหมดไม่ได้ ต้องแก้อย่างเป็นองค์รวม หรือแก้แบบบูรณาการ <br /><br />วิธีคิดแบบนี้ไม่มีแต่ที่เมืองไทย หลายคนในหลายประเทศก็คิด พูดและทำแบบนี้ ตั้งแต่มหาตมะ คานธี จนถึง อมาตยา เซน รางวัลโนเบลสาขาเศรษฐศาสตร์ชาวอินเดียซึ่งบอกว่า <br /><br />"เมื่อความฝันสิ้นสุดลง คนก็เริ่มต้นหาความจริงกันใหม่" <br /><br />"เพื่อก้าวพ้นนิยายของการพัฒนา เราจะต้องมีระบบเศรษฐกิจท้องถิ่นที่พึ่งตนเอง" <br /><br />พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวก็พระราชทาน "เศรษฐกิจพอเพียง" ให้เรามานานหลายปีแล้วให้เป็นแนวทางสำหรับทุกคน ไม่ใช่แต่เฉพาะชาวบ้านหรือชุมชน เป็น "ปรัชญาชี้ถึงแนวทางการดำรงอยู่และการปฏิบัติตนของประชาชนในทุกระดับ ตั้งแต่ระดับครอบครัว ระดับชุมชน จนถึงระดับรัฐ ทั้งในการพัฒนาและการบริหารประเทศ ให้ดำเนินไปในทางสายกลาง" <br /><br />พระองค์ทรงอยากให้คนไทยอยู่ในโลกยุคโลกาภิวัติน์อย่างมีศักดิ์ศรีและพอเพียง พึ่งพาตนเองได้ ไม่ใช่พึ่งคนอื่นอย่างเดียว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าให้ทำทุกอย่าง ทำกินทำใช้เองทั้งหมด ซึ่งพระองค์ทรงบอกว่า "อย่างนั้นมันเกินไป" ทรงแนะนำว่า พอเพียงเพียงหนึ่งในสี่ก็สามารถอยู่ได้ <br /><br />ระบบเศรษฐกิจชุมชนหมายถึงการจัดการชีวิต การกินการอยู่ การผลิต การบริโภค การจัดการทรัพยากร จัดการทุนในแบบที่พึ่งพาตนเองได้ มีกิจกรรมทางเศรษฐกิจจำนวนหนึ่งที่ทำให้ลดรายจ่าย เพิ่มรายได้อย่างแท้จริง เป็นระบบที่ขับเคลื่อนได้ด้วยตัวของมันเอง <br /><br />ไม่ใช่ขึ้นกับระบบเศรษฐกิจใหญ่แต่เพียงอย่างเดียว รอให้เขาอุปถัมภ์เอื้ออาทร เหมือนไม้ในกระถางที่เขารอให้เขารดน้ำ เขารดก็สดชื่น เขาไม่รดก็เหี่ยวเฉาหรือรอวันตาย ไม่ใช่ไม้ที่ออกจากกระถางลงดิน โตเป็นไม้ใหญ่ที่ยืนหยัดอยู่ได้ด้วยตัวเองในธรรมชาติ <br /><br />ระบบเศรษฐกิจชุมชนที่เกิดจากการเรียนรู้และการวางแผนเป็นระบบที่มีวิสาหกิจชุมชนเป็นตัวขับเคลื่อน มีเศรษฐกิจพอเพียงเป็นปรัชญา เศรษฐกิจชุมชนจึงต้องสร้างรากฐานให้ชุมชนมั่นคงก่อน แล้วค่อยคิดเรื่องการทำมาค้าขายหรือไปแข่งขันในตลาดใหญ่ <br /><br />วิสาหกิจชุมชนอันเป็นกลไกสำคัญของระบบเศรษฐกิจชุมชนจึงไม่ได้ทำเพื่อ "รวย" เป็นอันดับแรก แต่เพื่อ "รอด" ให้ได้เสียก่อน ไม่ได้เอาตลาดเป็นตัวตั้ง แต่เอาชีวิตเป็นตัวตั้ง ไม่ได้เอาจีดีพีและกำไรเป็นตัวชี้วัด แต่เอาจีดีเอช ความพอเพียงและความสุขเป็นตัวชี้วัด ไม่ได้เอาวงจรธุรกิจเป็นกรอบ แต่เอาวิถีชุมชนเป็นกรอบ วิสาหกิจชุมชนใช้ทุนชุมชนเป็นหลัก ธุรกิจใช้เงินและทรัพยากรเป็นหลัก <br /><br />ระบบเศรษฐกิจชุมชนมีฐานสวัสดิการที่เป็นหลักประกันความมั่นคงของชีวิตให้ชุมชน วันนี้และวันหน้า มีเวลารอเพื่อให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ได้รีบเร่งเพื่อรวยลัดรวยเร็วอย่างที่ทุนนิยมและบริโภคนิยมเร่งเร้า <br /><br />วิสาหกิจชุมชนแยกแยะผลผลิตของตนเองให้รู้ว่าอะไรเพื่อการบริโภคในครอบครัว ในชุมชนและเครือข่าย อะไรเหลือกินเหลือใช้เอาออกไปสู่ตลาดภายนอก อะไรมีเอกลักษณ์และดีพอที่จะพัฒนาเป็นโอทอปเอาออกไปแข่งขันในตลาดใหญ่ ไม่สับสนระหว่างคุณค่าและมูลค่า รวมทั้งเป้าหมายที่แท้จริงของชีวิต <br /><br />การเรียนรู้และการจัดการที่ดีเท่านั้นจะทำให้ชุมชนค้นพบภูมิปัญญาท้องถิ่น เรียนรู้เทคโนโลยีสมัยใหม่ และค้นหาความคิดสร้างสรรค์มาผสมผสานในการจัดการทรัพยากรท้องถิ่นให้มีมูลค่าเป็นทวีคูณ ไม่แอบอิงอยู่แต่การทำอย่างเดียวสองอย่าง ไม่ข้าวก็มัน ไม่มันก็ยาง หรือรับจ้างรายวัน อยู่กินไปวันๆ แบบไม่มีอนาคต <br /><br />การเรียนรู้และการจัดการที่ดีทำให้ชุมขนค้นพบ "ทุน" ว่าเป็นอะไรยิ่งใหญ่และมากกว่าเงิน ค้นพบความรู้ใหม่ๆ ซึ่งหามาได้ด้วยความเชื่อมั่นในตัวเองของผู้คน ค้นพบตลาดท้องถิ่นว่าเป็นตลาดที่มีมูลค่าตำบลหนึ่งไม่ต่ำกว่า 50 ถึง 200 ล้านบาทต่อปี สร้างความร่ำรวยให้คนอื่นเขามามากแล้ว <br /><br />เหล่านี้คือกระบวนการพัฒนาที่มีฐานอยู่ที่ความรู้และปัญญามากกว่าเงินและอำนาจ เป็นการพัฒนาที่ชุมชนได้หลุดพ้นจากวิธีคิดแบบพึ่งพาและรอความช่วยเหลือจากรัฐหรือภายนอก หันมาพึ่งพาตนเอง พึ่งพากันเอง นี่คือแนวทางในการแก้ไขปัญหาความยากจนและความทุกข์ของชุมชนและของแผ่นดิน ที่ขอสรุปด้วยชื่อบทความของ ดร. สุรชาติ บำรุงสุข (มติชนสุดสัปดาห์ 30 ธ.ค. 47) <br />เขียนโดยอาจารย์ เสรี พงศ์พิศ <br />"ซูนหวู่ : สู้ด้วยยุทธศาสตร์ รบด้วยปัญญา ชนะด้วยความรู้"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3982992557724800415-6203187416329362745?l=ramnongbua5.blogspot.com' alt='' /></div>มนูญhttp://www.blogger.com/profile/08431312736449365337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3982992557724800415.post-78820939988833483942009-02-01T14:02:00.003+08:002009-02-01T14:38:06.468+08:00สวัสดีครับ เพื่อนนักศึกษา(ไม่ใช่สิ)มหาบัณฑิตรัฐศาสตร์ รุ่น 5 ที่รักทุกท่าน<br /> ผมขอแสดงความยินดีกัทุกท่านที่สำเร็จการศึกษาเป็นมหาบัณฑิตตามที่มุ่งหวังตั้งใจไว้ และขอขอบคุณที่มอบความไว้วางใจให้ผมทำหน้าที่ประธานรุ่น รวมทั้งได้ให้ความร่วมมืออย่างดียิ่งในการทำกิจกรรมต่าง ๆ โดยเฉพาะการจัดผ้าป่าสามัคคีเพื่อหางบประมาณก่อสร้างฐานอนุสาวรีย์พ่อขุนรามคำแหง สาขาวิทยบริการหนองบัวลำภู ซึ่งรัฐศาสตร์รุ่น 5 เราถือว่าเป็นแกนหลักรับหน้าที่สำคัญ จนสามารถทำให้กิจกรรมดังกล่าวสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี<br /> จากนี้ไป ทุกท่านในฐานะ มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยรามคำแหง คงจะได้นำเอาความรู้และประสบการณ์ไปประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่หน่วยงาน ก่อให้เกิดความก้าวหน้าต่อตนเองตลอดจนประเทศชาติ<br /> ผมขออวยพรให้ทุกท่าน ประสบแต่ความสุขและเจริญก้าวหน้าในชีวิตการทำงานและชีวิตส่วนตัวสืบไป<br /> ดิษพล บุตรดีวงษ์<br /> ประธานนักศึกษารัฐศาสตร์ รุ่น 5<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3982992557724800415-7882093998883348394?l=ramnongbua5.blogspot.com' alt='' /></div>มนูญhttp://www.blogger.com/profile/08431312736449365337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3982992557724800415.post-87622529197637019362008-12-21T22:37:00.000+08:002008-12-21T22:39:05.253+08:00http://www.nongbua.ru.ac.th/51.A16กำหนดการ/กำหนดการ.htm<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3982992557724800415-8762252919763701936?l=ramnongbua5.blogspot.com' alt='' /></div>มนูญhttp://www.blogger.com/profile/08431312736449365337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3982992557724800415.post-12469172547246364942008-08-10T15:06:00.005+08:002008-10-02T12:35:02.379+08:00<strong>มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการฯ จังหวัดหนองบัวลำภู</strong><br />เปิดรับจองชุดครุยสำรับนักศึกษาปริญญาโท ปีการศึกษา 2550<br /><br />ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป - วันที่ 20 ตุลาคม 2551<br /><br />เวลา 09.00 – 16.30 น.<br /><br />รายละเอียดการเช่า<br /><br />1. ค่าเช่า ชุดละ 800.- บาท<br /><br />2. ค่ามัดจำ ชุดละ 1,300.- บาท<br /><br />รวม 2,100.- บาท<br /><br />สอบถามรายละเอียด โทร. 04-2314-290-1<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3982992557724800415-1246917254724636494?l=ramnongbua5.blogspot.com' alt='' /></div>มนูญhttp://www.blogger.com/profile/08431312736449365337noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3982992557724800415.post-66318346410835167582008-07-18T07:15:00.003+08:002008-07-22T18:59:43.782+08:00กำหนดการขึ้นทะเบียนมหาบัณฑิต<br />มหาวิทยาลัยรามคำแหง สาขาวิทยบริการเฉลิมพระเกียรติ จ.หนองบัวลำภู<br />คณะรัฐศาสตร์ และ คณะบริหารธุรกิจ<br />วันที่ 19 – 20 กรกฎาคม 2551<br />(นักศึกษาต้องสอบผ่านทุกกระบวนวิชา และมีผลการสอบประมวลความรู้เป็น S <br />และไม่มีหนี้ค้างชำระกับทางมหาวิทยาลัย)<br />ให้ดำเนินการดังต่อไปนี้<br />1. โอนเงินค่าขึ้นทะเบียนมหาบัณฑิต จำนวน 1,500 บาท โดยโอนผ่าน ธนาคารทหารไทย <br />Com. Code 793<br />2. รูปถ่ายขนาด 2 นิ้ว จำนวน 5 รูปสวมครุยปริญญามหาวิทยาลัยรามคำแหง <br />(ปริญญาโท 2 แถบ)<br />คณะ สีตามคณะที่สำเร็จการศึกษา คณะรัฐศาสตร์ สีแดง , คณะบริหารธุรกิจ สีฟ้า <br />3. นำเอกสารตามข้อ 1 และ 2 มาขึ้นทะเบียนที่สาขาฯ จ.หนองบัวลำภู วันที่ 19 – 20 กรกฎาคม 2551 เวลา 09.00 – 15.00 น. <br />4. เตรียมซองสีน้ำตาลขนาดความยาว F4 ระบุชื่อ-ที่อยู่นักศึกษา พร้อมติดแสตมป์จำนวน 18 บาท (ถ้านักศึกษามีความประสงค์ให้เอกสาร TRANSCRIPT ถึงนักศึกษาเร็ว ให้ส่งเป็น EMS โดยซื้อได้ที่ ไปรษณีย์)<br />5. กรอกเอกสารขึ้นทะเบียนมหาบัณฑิตดังรายการต่อไปนี้<br />5.1 แบบยื่นคำขอหนังสือสำคัญรับรองปริญญาและขึ้นทะเบียนบัณฑิตฯ<br />5.2 แบบขอใบรองผลการศึกษา (TRANSCRIPT)ระดับบัณฑิตศึกษา<br />5.3 ระเบียนบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย<br />5.4 ทะเบียนประวัติ มหาบัณฑิตรุ่นที่ 5<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3982992557724800415-6631834641083516758?l=ramnongbua5.blogspot.com' alt='' /></div>มนูญhttp://www.blogger.com/profile/08431312736449365337noreply@blogger.com5